اینتئرنئت اۆزره یئنی تئله‌رادیو شبکه‌سی

نئچه آی‌دیر اینتئرنئت اۆزره درس اوْجاغی کیمی بیر تئله‌رادیو شبکه‌سینه فیکیرله‌شیریک. قورومون باشلیجا مقصدی تۆرکجه‌ میللی سؤیلمین گلیشمه‌سینه یاردیم گؤسترمک‌دیر. ألبته سؤز بؤیوک بیر پلاندان دئییل، خالقیمیزا اوزاقدان اؤیره‌تمه [آموزش از راه دور] ایمکانینی ساغلایاجاق کیچیک گیریشیمدن گئدیر. 

 

اؤیره‌‌تمه ماهییتی داشییاجاق بو قوروملا داها بیر یئنیلیک یاراتماغی آغیر وظیفه کیمی حیس ائدیریک: بیر یاندان کۆتله‌نین دیل‌له داها دریندن تانیشلیغینا باشقا بیر جیغیر آچماق، اوْ بیری یاندان ایسه کیچیک قوه‌میزه اویغون اوْلاراق مضمون‌لاری کیملیکچی سیاست، اؤزگورلوک، ائشیتلیک، دئموْکراتییا، چئوره‌نین قوْرونماسی و أخلاقی ده‌یرلره کؤکله‌مک. بو، چتین بیر مسئولیت اوْلدوغو ایله یاناشی بؤیوک ایددیعادیر. آمما مدنییتیمیزه بسله‌نن گئنیش ماراغی گؤز اؤنونه آلدیقدا، بئله بیر آماجا دوْغرو یؤنلمک کئچمیشه نیسبت داها قوْلای گؤرونور. اۆسته‌لیک، رسمی درس اوْجاق‌لاری‌ قاپیسی‌نین اۆزوموزه قاپاندیغیندان دوْلایی باشقا سئچه‌نه‌ییمیز یوْخ‌دور. کلاسیک درس ایمکان‌لاری‌نین اولوسوموزدان أسیرگندیېی بیر دورومدا، سانال اوْرتامدا کئچیریله‌جک درس کورس‌لاری أن یاخشی واسیطه‌لردن بیری‌ اوْلا بیلر. ‌ 

 

قورومون یارانماسی اوغروندا ایلک آددیم‌لاری آتان‌لار اوْلاراق مادی-معنوی گۆجوموز یئترینجه دئییل. بونون اۆچون بیلگین‌‌لر، یازیچی‌لار، اینجه‌صنعت خادیم‌لری‌ و یاتیریم صاحیب‌لری‌نین کؤنوللو یاردیم‌لارینا گؤز دیکمیشیک. هابئله، پلان کیمینسه آدیلا باغلی اوْلماقدان داها چوْخ توْپلو بیر چالیشمانین محصولودور. بونون اۆچون پلانین گئدیشینی کؤنوللو دوست‌لارین ایش‌بیرلیېی ایله یؤنتمه‌ېی دۆشونوروک. بونو نظره آﻻراق، ایسته‌نیلن ساحه‌ده اوزمان کیمی یئتیشمیش آرخاداش‌لارین یئته‌نه‌ېینه بئل باغلایاجاییق. آپاریجی عامیل اوْلاراق بونلارین مسئله‌‌یه قاتیلاجاغی هامیمیزی سئویندیره‌جک، ایشین اوغورلا سوْنوجلانماسینی گارانتی ائده‌جک.

 

سؤیله‌دیېیمیز آماجا قوْووشمانین بیرینجی شرطی تۆرکجه‌ درس‌لرین حاضیرلانیب اوْخوجو کۆتله‌سینه سونولماسی‌دیر. ألبته باجاریغیمیز داخیلینده بو درس‌لر آذربایجان تورکجه‌سیندن علاوه، تۆرکجه‌نین قاشقای کیمی قوْل‌لارینی دا ایچه‌ره بیلر. باشلانغیج مرحله‌ده درس‌لر ”تۆرک دیلی و أدبیاتی“، ”تاریخ“، ”فلسفه‌“ و ”اوشاق أدبیاتی‌“ قوْنولاریندا کئچیریله‌جک، أل‌وئریشلی شرایط‌ یاراندیقدا ایسه موسیقی و سینما کیمی فن‌لری ده أحاطه دایره‌سینه آﻻجاق. دئمک، بیز آرتیق آیرینتی‌لارین آنالیزینه باشلامیشیق. ایندی اوزاقدان اؤیره‌تمه مسئله‌سینه گره‌ک‌لی اوْلان ایمکان‌لاری گؤتور-قوْی ائدیر، وئرلیش‌لرین پلانینی تؤکوروک. بو حاقدا سیزین ده فیکرینیزی اؤیرنمک ایستردیک: 

 

1. شبکه اۆچون هانسی آدی مصلحت گؤره‌ردینیز؟
2. نئجه وئریلیش‌لر اؤنه‌ره‌ردینیز؟ وئریلیش‌لرین‌ مضمون و فورماسی باره‌ده هانسی شرط‌لره رعایت اوْلونمالی‌دیر؟
3. تئله‌رادیوْنون دیلی باره‌ده بللی مولاحیظه‌ و یا قایغینیز وارمی؟
4. هانسی ساحه‌ده أمکداشلیق ماراغینیز وار؟ (یؤنه‌دیم [مدیریت و اجرا]، تدریس، یازیچیلیق، چئویرمه، آپاریجیلیق [گویندگی و اجرا]، رئپوْرتاژ، گرافیک، یؤنتمن‌لیک، یاپیمچیلیق [تهیه‌کنندگی]، سس و تصویرله باغلی تئکنیکی باجاریق‌لار، و…)
5. ایشاره‌ ائتدیییمیز آلان‌لاردا أمکداشلیق ماراغی اولان آدام‌لاری تانیییرمی‌سینیز؟ اوْنلاری قوروما جالاشدیرا بیلیرمی‌سینیز؟
6. ایشین اوغورلو آلینماسی اۆچون گئنل تاپشیریق‌لار و تکلیف‌لرینیز نه‌دن عیبارت‌دیر؟
اؤنری، تنقید و گؤستریش‌لرینیزی بو آی‌دی‌یه گؤنده‌رمه‌نیزی ریجا ائدیریک:

 
سایغی‌لار و سئوگی‌لرله
یؤنتمه گروپو طرفیندن
ایواز طاها

 

اوغول | پابلو نئرودا

نئرودانین ”اوغول“ باشلیقلی گؤزل شعرینی ”سالام ساروان“ روسجادان چئویرمیش، من ده شعرین اینگیلیسجه متنی اساسیندا اوندا أل گزدیرمیشم. بونجا سیاسی های‌کوی ایچینده بو شعر روحو بیر آنلیق دورولدا بیلر.

ایواز طاها

هئچ بیلیرسن‌می، اوغلوم، بیلیرسن‌می
هاردان گلمیسن بیزه؟
آج‌یالاواج آغ قاغاییلی
اوزاق گؤل‌دن گلمیسن.

اونونلا من
قیشدا سو کناریندا
قیپ‌قیرمیزی تونقال قالادیق:
روحوموزو اؤپن دوداق‌لاریمیزا
رحم ائلمه‌دن
هر شئیی آتدیق اودون ایچینه،
یاشامی یاندیردیق آلوودا.

باخ، بئله گلمیسن بو دونیایا سن.

او، منیم یانیما گلمک‌دن اؤترو،
سنی بیرجه دفعه گؤرمک‌دن اؤترو
بؤیوک دنیزلری اوزوب کئچیبدیر.
من اونون اینجه بئلینی قوجاقلاماقچون
دولاشمیشام یئر اوزونو:
داغ‌لاریندان‌،
قوم‌لاریندان‌،
تیکان‌لاریندان‌،
ساواش‌لاریندا کئچمیشم.

باخ، بئله گلمیسن بو دونیایا سن.

سن سودان، تورپاقدان،
اوددان و قاردان،
اوزاق-اوزاق یول‌لاردان
گلمیسن یانیمیزا،
بیزی بیر-بیریمیزه قانداللایان
ظالیم سئوگیدن گلمیسن.

ایندی بیلمک ایسته‌ییریک،
بیزه دئییله‌سی هانسی سؤزون وار:
آخی سنه باغیشلادیغیمیز دونیا باره‌ده
سن بیزدن داها چوخ بیلیرسن، اوغلوم.

بیز بیر فیرتینا کیمی
سیلکه‌له‌میشیک یاشام آغاجینی أن گیزلی کؤک‌لرینه‌جن
سونرا سن باش‌قالدیرمیسان
او أل‌چاتماز بوداق‌لارداکی یارپاق‌لارین ماهنیسی کیمی؛
سنینله بلکه
چاتدیراق أل‌لریمیزی اوْ یارپاق‌لارا.

 

“The Son” – Pablo Neruda

Ah, son, do you know, do you know
where you come from?

From a lake with seagulls
white and hungry.

Near the winter water
she and I raised
a red bonfire,
wearing out our lips
from kissing the soul,
casting all into the fire,
burning our lives.

That’s how you came to the world.

But she, to see me
and to see you, one day
crossed the oceans,
and I, to hold
her small waist,
wandered all the earth,
across wars and mountains,
through sand and thorns.

That’s how you came to the world.

You come from so many places,
from water and earth,
from fire and snow,
you walk from far away
toward us two,
from the terrible love
that has bewitched us,
so we want to know
what you’re like, what you say to us,
because you know more
of the world we gave you.

Like a great storm
we shake
the tree of life
to its most hidden
root fibers
and you appear now
singing in the foliage,
in the highest branch
we reach with you.

tr. by Ilan Stavans and Alison Sparks

 

نامه‌ی محرمانه به حمیدرضا جلایی‌پور | ایواز طاها

ژن خوب و آهِ مادرِ ستارِ بهشتی

حمیدرضا جلایی‌پور واکنش‌ تعدادی از شخصیت‌ها را که از آزادی پسرش ابراز خوشحالی کرده‌اند در کانال تلگرامی‌اش جای داده است. فهرستی که از عطاءالله مهاجرانی گرفته تا علی شکوری‌راد و از مسعود بهنود گرفته تا حسام‌الدین آشنا را دربرمی‌گیرد. سکوت‌ این افراد درباره‌ی زندانیان دیگر و سخن‌گفتن‌شان درباره‌ی پسر جلایی‌پور چنان است که گویی در مقابل زندانی شدن دو ماهه‌ی وی انبوه زندانیان بی‌نام‌ونشان خسی بیش نبوده‌اند.

در حوادث دیماه گذشته که جلایی‌پور نیز با موضع‌گیری نادرست‌اش اصلاح‌طلبان را به سیبل نفرت مردم تبدیل کرد، بیست وپنج نفر جان دادند، شامل آن پنج تنی که ادعا شد در زندان خود را کشته‌اند. جز معدودی، قاطبه‌ی اصلاح‌طلبان یادی از این گمنامان شوربخت نکردند. کسی ندانست که در دل مادران این جوانان، که بی‌ریشه و برانداز و معجون نامیده شدند،چه توفانی از اندوه و رنج و ناچاری وزید.

همین چند روز پیش که امیر انتظام به عنوان قربانی چهل‌ساله‌ی نظام از دنیا رفت، تعابیری را که مهاجرانی در وصف پسر جلایی‌پور به کار برد، از وی دریغ کرد: «یوسف خندان ما.» لابد یوسفِ خوشنام هم پسر خود اوست که دریافت کمک مالی از عربستان هیچ خشی از زشتی بر چهره‌اش نیانداخت.

در بین پیام‌های انتخابی جلایی‌پور به موردی برمی‌خوریم که حاوی احتکارِ فضیلتِ تأثیر است فارغ از شرایط زمانی و مکانی. کسی می‌نویسدکه «گویا محمدرضاجلایی‌پور با چندتا داعشی هم‌بند است. بعید نیست اگر فرصت معاشرت داشته باشد بعد از یک مدت چندتا اصلاح‌طلب تحویل بدهد.» در این نقل‌قول از آرمانی‌کردن اصلاح‌طلبی که بگذریم، جلایی‌پورِ پسر ذاتِ پاکی دارد مقدم بر پدیداری‌اش، و در کانون حقیقتی نشسته که از متصرفات ابدی پدر و اقرانش است. وگرنه چگونه می‌تواند داعشیان را اصلاح‌طلب‌ کند بی‌آنکه گردی از داعشی‌بودن بر دامنش نشیند؟ هیچ احتمال برعکسی در میان نیست. زیرا این جریان گفتگو نیست که به صورت پیشایندی طرفِ حقِ را معین می‌کند، بلکه اینان پیش از هر گفتگویی برحق‌ و برنده‌اند.

جلایی‌پور هیچ تعارفی ندارد در ابراز نوستالژی کرسی قدرت از طریق درآویختن به ناسیونالیسم مذهبی-دولتی، چیزی شبیه پان‌ایرانیسم با روکش شیعی. و حال که خود را کمی در حاشیه‌ی خوان ثروت و قدرت می‌بیند، آرزوی موروثی‌کردن جایگاه قدرت از ناخودآگاه‌اش بیرون می‌جهد. این آرزو بی‌وجه نیست. اگر به گفته‌ی اکبر اعلمی نهاد قدرت در چهل سال گذشته میان یک الیگارشی هزار نفری دست‌به‌دست گشته، چرا جای پدران را فرزندان نگیرند. یکی می‌گوید: «کاش… محمدرضاها به جای زندان بر صندلی‌های حاکمیتی نشسته بودند.» این نوستالژی بی‌سابقه نیست. در حوادث سال 85 که واکنشی بود به کاریکاتور وقیح روزنامه‌ی ایران، جبهه‌ی مشارکت سکوت کرد و تنها یکی از شاخه‌های شهرستانی‌اش بیانیه‌ای پرسوز و گداز داد. سوز و گداز نه برای انبوه بازداشت‌شدگان، بلکه برای خود با این مضمون: اگر نیروهای دلسوز و کارآمد، یعنی اصلا‌ح‌طلبان، از چرخه‌ی قدرت به کناری رانده نشده بودند، چنین مشکلاتی پیش نمی‌آمد.

درست لحظه‌ای که جلایی‌پور با شعف و شوق تبریکات دوستانش را جمع‌آوری می‌‌کرد، نزدیک به صدنفر از فعالان آذربایجان بدون ارتکاب کوچکترین عمل خشونت‌آمیزی دستگیر شدند. اینها همان بخشِ بدونِ سهمِ جامعه‌اند که به رغم حق شهروندی و اشتیاق در تحقق امر سیاسی، هیچگاه سهمی مناسب در توزیع ثروت و قدرت نداشته‌ند. اما وی بی‌‌‌هیچ واکنشی به این حادثه، بی‌درنگ سرگرم ِاتهام‌تراشی در حقشان شد، همان کاری که دوستانش در سفارت آمریکا علیه امیر انتظام کردند. وی اتهام “پان“ را چندان اخلاقی کرد و ملت‌پرستی خود را چنان قدسیت بخشید که زندان کمترین مجازات به نظر آمد برای هر دگراندیشی.

نگارنده که خود طعم تلخ زندان را به خاطر آرمانش چشیده برای هیچ کسی آرزوی حبس و حصر ندارد، و از آزادی هرکسی شادمان می‌شود. لیکن وقتی رانت زندان هم به رانت قدرت و ثروت و فرهنگ اضافه می‌شود، و حبس و آزادیِ فرزندِ یک اصلاح‌طلب این‌همه برجسته، بی‌اختیار یاد قصه‌ی ژنِ‌ خوب می‌افتد. از معناشناسی این تبریک‌ها برمی آید که یک روز حبس ژن‌های خوب افضل است از مرگ ستار بهشتی‌هایی که خونشان هیچ متولی نام‌آشنایی ندارد.

این تمنای تلویحی جلایی‌پور که دیگران سخن‌اش را نه به واسطه‌ی الفاظِ آشکارش که در سایه‌ی حقانیت‌اش دریابند، محاجه با او را مشکل می‌کند. این خود ریشه در انحصار حقیقت دارد. با این‌همه، دیر نیست آن روزی که شراره‌ی آه مادران داغدیده آتش بر آن جایگاه انحصاری معنا و داوری بزند. جایگاهی که مهاجرانی‌ها و جلایی‌پورها جامعه را از فراز آن می‌نگرند و مطالبات ”دیگری“ را ردایی از شرارت می‌پوشانند.

شاید «ژن شرافت» پیدا شود

حمیدرضا جلایی‌پور

[در پاسخ به نوشتار #ایواز_طاها تحت عنوان «نامه‌ی محرمانه به حمیدرضا جلایی‌پور: ژن خوب و آهِ مادرِ ستارِ بهشتی»]

چون بحث نویسنده راجع به پسر من هست. زیاد علاقه ندارم در فضای عمومی در این مساله ورود پیدا کنم. الان فقط چون این اشتراک در این گروه بدون توضیح گذاشته شده بود به سه نکته خدمت همکاران عزیز اشاره می‌کنم:

1- اگر من یا فرزندم مال کسی را خوردیم، یا از امکانات عمومی استفاده کنیم و یا علیه شهروندی ظلمی کردیم آماده‌ایم پاسخ دهیم. تا آن زمان صریحا هم خودم و هم فرزندم افتخار می‌کنیم که توانایی خودمان را (هرچه که هست) در راه خیر عمومی این مرز و بوم بکار برده و می‌بریم. خصوصا افتخار می‌کنم که در چهل سال گذشته سه برادرم در دفاع از ایران و ارزشهای آن شهید شدند و خودم نیز ده سال در مناطق جنگی خدمت کردم. و بیست سال است که در تاسیس رسانه‌های آزاد جامعه مدنی فعالیت کردم، و تا جایی که در توان داشته‌ام با آموزش «جامعه‌شناسی آرشیوی» مبارزه کرده‌ام. و به سهم خودم در تعمیق واژه‌های «جامعه»، «جامعه‌مدنی»، «جنبشهای اجتماعی» بجای غائله، «جامعه‌محذوف»، «اصلاح‌طلبی»، «تبیین مراحل سه‌گانه دموکراسی» و «ناسیونالیسم مدنی» در برابر ناسیونالیسم باستانگرا، در عرصه عمومی ایران کوشش کرده‌ام.

2- خدا را شکر می‌کنم که خداوند فرزندی به من عطا کرده که جامعه‌شناسی اش را در خدمت به ایران بکار گرفته و در رخدادهای بزرگ ۱۳۸۸، ۹۲، ۹۴ و ۹۶ موثر و سربلند ظاهر شده و به رغم پنج بار حبس در برابر بازجوها زانو نزده است و از هیچکس هم طلبکار نیست. و بیش از آنکه به وضع خودش فکر کند بیشتر در بند آینده ایران است و مخالف درجه یک گسترش ناامیدی و حرفهای بی‌پایه در باره ایران است. من افتخار می‌کنم فرزندی دارم که از لحظه‌ای که از زندان اوین آزاد شده بجای نق‌زدن و نمایش رادیکالیسم دادن (و در فنجان توفان به راه انداختن) یک نفس دنبال پیگیری زندانیان محیط زیستی است- و مطمئنم تا انها آزاد نشوند آرام نمی‌گیرد. چون در زندان متوجه شده آنان نه فقط جاسوس نیستند و جرمی نداشته بلکه مدافع صادق اقلیم ایران بوده‌اند.

3- برای تحلیل کلان این نوع تخریب‌ها، من معتقدم ما در جامعه سیاسی ایران در دوره «عمل براندازانه دو مرحله‌ای» هستیم. طرفداران براندازی و فروپاشی و تجزیه ایران معتقدند باید دو گام برداشت. اول باید اصلاح‌طلبان غیر کاسبکار و موثر را زد و سپس می توان جمهوری اسلامی را برانداخت. شما این روزها می‌بینید پدر تاج‌زاده فوت می‌کند بعد بجای تسلیت علیه او در فضای آن‌لاین (از طریق کاربران مورد حمایت سعودی و سازمان مجاهدین خلق) بیشترین فحش را نثار او می‌کنند. سی نفر می ریزند محمد رضا را دستگیر می‌‌کنند و هشتک به …مم راه می‌اندازند!! لذا شخصا از این تخریب‌ها زیاد جا نمی خورم و مطمئنم این تخریب‌چیان نفرت‌پرور به هدفشان نمی‌رسند. و اصلاحات با فرازونشیت و افتان خیزان به راه خود تا رسیدن به مرحله تحکیم دموکراسی ایران ادامه خواهد داد و ایران گردنه ائتلاف ترامپیسم را پشت سر خواهد گذاشت.

#ستار_بهشتی #ژن_خوب #مهاجرانی #جلایی_پور #شکوری_راد #بهنود #اعلمی #زندان

نئجه یازاق: ”تأسف ائدیجی“ یازمایین! | ایواز طاها

بیلمیرم بو چیرکین ”تأسف‌ ائدیجی“ سؤزو هاردان دیل‌لره دوشوب؟ ایسماریج [مئساژ] وار ”تأسف‌ ائدیجی“ ایله باشلانیر؛ بعضن گومان ائدیلیر، ”تأسف ائدیجی“ سؤزونو ایشلتمه‌دن آنلامی یئترینجه چاتدیرماق اولماز؛ بعضن ده سیاسی بیر اولایین تراژیک ماهیتینی گؤسترمکده ”تأسف ائدیجی“دن یان کئچیلمیر.

سانال اورتامدا بئله بیر جومله ایله قارشیلاشدیم:
ــ تاسف ائدیجی دیر که حبس اولان اشخاص لار حبس ده اولا اولا… (ألبته جومله‌نین باشقا بؤلوم‌لری ده سهودیر.)
”تأسف ائدیجی“ سؤزو فارسجادان گلمه یانلیش بیر ترجومه‌نین اورونوردور. ”تأسف‌ ائدیجی“نین فارسجا آنلامی “متأسف کننده و یا متأسفانه“ دئییل: تأسوف‌ ائدیجی: تأسف کننده؛ تأسوف‌ائدیجی‌دیر: تأسف کننده است. بئله بیر قورولوشون عئیبه‌جر اولماسی گون کیمی آیدین‌دیر.

جومله‌نین آنلامیندان آسیلی اوْلاراق بو پروبلئمی بیرنئچه قارشیلیق‌لا [معادل‌له] آرادان قالدیرماق اوْلار:
ــ تأسسوف‌له
ــ تأسسوف‌دوْغوران
ــ تأسسوفلندیریجی
ــ نه یازیق

اؤرنک:
ــ تأسسوف‌له، حبس اولونان/ دوستاق اوْلونان شخص‌لر محبسده‌یکن…
ــ حؤکومتین دیل مسئله‌سینه یاناشما طرزی تأسسوف دوْغورور.
ــ سیزین بو سؤزونوز تأسسوفلندیریجی‌دیر.
ــ نه یازیق/نه یازیق کی، دوستاق اوْلونان شخص‌لر محبسده‌یکن…
باجاردیقجا سون واریانتی ایشلتمه‌لیییک.

”تأسف‌ ائدیجی“ سؤزو اولدوقجا تأسسوف دوْغورور، یئری گلدیکده اوْنو اونودوب، ”نه یازیق کی“ و ”نه یازیق“ کیمی قارشیلیق‌لاری قوللانماق یئرینه دوشردی.

گؤروندویو کیمی ”تأسف“ سؤزونو تام فونئتیک یازمیشام: تأسسوف.

آیا فوتبال زیبا نمی‌تواند تنها خودش باشد؟ |#ایواز_طاها

بازی زیبای کرواسی-روسیه برایم یک بازی خنثای فوتبال نبود، چیزی آمیخته به احساس، ایدئولوژی و سیاست بود. از حذف برزیل ناراحت شده بودم اما این نخستین مسابقه‌ای بود که هیجان را بر وجودم مستولی کرد و نفسم را به شماره انداخت.

بازیکنان و تماشاگران روس و کروات فرفی برایم ندارند. هر دو طرف همنوعان من‌اند. اما در زیباترین مسابقه‌ی جام جهانی 2018 آرزوی باخت روسیه را داشتم. این تسلی کوچکی بود برای استیصال در برابر یک گروه مافیایی در کرملین. گروهی که چچن را به خاک و خون کشید، ضمانت تداوم اشغال قره‌باغ را فراهم آورد، با یک پروژه‌ی منسوخ اتمی در بوشهر پول نفت خوزستان را به یغما برد، و از سوریه سرزمینی سوخته به جای گذاشت. همین چند روز پیش بود که جنگنده‌های پوتین با ششصد سورتی پرواز آخرین کورسوی آرزوهای مردم سوریه را که نخستین بار بر زبان دانش‌آموزان درعا جاری شده بود، به حرمان تبدیل کردند.

روس‌ها هم مثل هر ملتی حق شادی و پیروزی دارند. اما باخت روسیه از این جهت مهم بود که امکان مانور ملت‌پرستانه‌ی دیگری را از پوتین گرفت. از این رو، هم رقص کوتاه رئیس جمهوری زیبای کرواسی مایه‌‌ی فرح شد و هم چهره‌ی درهم‌کشیده‌ی پنهان پوتین احتمالا تبسمی بر لبان عمران سوری نشاند. کودک خردسالی که چندی پیش از زیر آوار جنایت اسد بیرون کشیده شد.

آرزوی من آرزوی محالی است. فوتبال زیبا نمی‌تواند تنها خودش باشد. مثلن تراکتور تنها تیم فوتبال نیست. تراکتور منزلت فعلی خود را مدیون جایگاهی است که در عرصه‌ی نمادین اشغال کرده است. این امر در علم، هنر و سیاست هم صادق است. علم بر مبانیِ غیرعلمی متکی است، فرم در هنر محتاج پسمانده‌ی مضمون است، و دموکراسی نمی‌تواند صرفا به شهروندی که از همه‌ی تعین‌های جنسی، اتنیکی، دینی و طبقاتی‌اش عاری شده متکی باشد. هر چیزی معنای خود را از آنچه نیست کسب می‌کند.